Η σιδηροπενία αποτελεί ίσως την πιο συχνή διατροφική έλλειψη παγκοσμίως, επηρεάζοντας περίπου το 25-30% του πληθυσμού. Παρά τη συχνότητά της, ο τρόπος αντιμετώπισής της συχνά παραμένει προσκολλημένος σε παλαιότερα πρωτόκολλα που αγνοούν τη βασική φυσιολογία του ανθρώπινου σώματος. Αν λαμβάνετε σίδηρο καθημερινά και νιώθετε κόπωση, γαστρεντερική δυσφορία ή βλέπετε τις εξετάσεις σας να μένουν στάσιμες, η απάντηση κρύβεται σε μια ορμόνη: την εψιδίνη.
Πολλοί πιστεύουν ότι η μυϊκή ενδυνάμωση αφορά αποκλειστικά τη νεολαία και το «χτίσιμο» ενός καλλίγραμμου σώματος. Η κλινική πραγματικότητα, ωστόσο, είναι πολύ διαφορετική. Η μυϊκή μάζα αποτελεί ίσως τον πιο υποτιμημένο δείκτη υγείας και μακροζωίας.
Οι νέες διατροφικές συστάσεις από τις ΗΠΑ σηματοδοτούν μια ριζική στροφή σε σχέση με τη γνωστή μας πυραμίδα. Με το 70% των Ελλήνων να είναι πλέον υπέρβαροι ή παχύσαρκοι, είναι η ιδανική στιγμή να ανοίξει ένας επιστημονικός διάλογος και στη χώρα μας. Κάτι προφανώς δεν πήγε καλά με τις προηγούμενες οδηγίες, σε Αμερική και Ευρώπη, όπου τα 4 αυγά την εβδομάδα θεωρούνταν “πολλά”, ενώ οι 7-8 μερίδες αμυλούχων την ημέρα ήταν ο κανόνας.
Ας δούμε τις 6 σημαντικότερες αλλαγές που φέρνουν στο επίκεντρο το “Real Food” (Αληθινό Φαγητό).
Πιστεύετε ότι πεινάτε μόνο όταν το στομάχι σας είναι άδειο; Η επιστήμη έχει διαφορετική άποψη. Σύμφωνα με πρόσφατες έρευνες (Fasano, 2025, NEJM), η πείνα είναι ένας σύνθετος μηχανισμός που επηρεάζεται από τις ορμόνες, τον εγκέφαλο, ακόμη και τα βακτήρια στο έντερό μας.
Αν θέλετε να ελέγξετε το βάρος σας και να βελτιώσετε τη σχέση σας με το φαγητό, πρέπει πρώτα να κατανοήσετε τους τρεις τύπους πείνας.
Κάθε Ιανουάριο, οι αποφάσεις για υγιεινή διατροφή, απώλεια βάρους και περισσότερη άσκηση εμφανίζονται με ενθουσιασμό. Ωστόσο, στην πράξη, οι περισσότερες εγκαταλείπονται πολύ γρήγορα. Δεν είναι τυχαίο ότι η 17η Ιανουαρίου έχει ονομαστεί Quitter’s Day, καθώς δεδομένα από εφαρμογές καταγραφής άσκησης δείχνουν ότι τότε καταγράφεται η μεγαλύτερη πτώση στη συνέπεια. Γιατί αποτυγχάνουν οι πρωτοχρονιάτικες αποφάσεις;
Το φαινόμενο αυτό συχνά αποδίδεται σε έλλειψη θέλησης. Στην πραγματικότητα, όμως, έχει ισχυρή νευροβιολογική βάση.
