Αν μπορούσες να μειώσεις σημαντικά την όρεξή σου, θα λύνονταν αυτόματα και τα προβλήματα που έχεις με το φαγητό;
Τα τελευταία χρόνια, τα νέα ενέσιμα φάρμακα για την αντιμετώπιση της παχυσαρκίας έχουν αλλάξει σημαντικά τα δεδομένα. Άνθρωποι που προσπαθούσαν για χρόνια να χάσουν βάρος, πολλές φορές χωρίς αποτέλεσμα, έχουν πλέον στη διάθεσή τους μια αποτελεσματική θεραπευτική επιλογή.
Και αυτό είναι κάτι πραγματικά σημαντικό.
Υπάρχει όμως ένα ερώτημα που αξίζει να συζητήσουμε.
Το ότι κάποιος τρώει λιγότερο σημαίνει απαραίτητα ότι έχει αλλάξει και ο τρόπος που σκέφτεται και αντιμετωπίζει το φαγητό;
Δεν τρώμε πάντα επειδή πεινάμε
Ας σκεφτούμε κάτι απλό.
Πόσες φορές έχουμε ανοίξει το ψυγείο χωρίς να πεινάμε πραγματικά;
Μπορεί να είχαμε μια δύσκολη μέρα. Να ήμασταν κουρασμένοι, αγχωμένοι ή απλώς να θέλαμε να χαλαρώσουμε.
Το φαγητό δεν καλύπτει μόνο τη βιολογική μας ανάγκη για ενέργεια. Συνδέεται με την ευχαρίστηση, τις αναμνήσεις, τις συνήθειες και πολλές φορές με τον τρόπο που διαχειριζόμαστε τα συναισθήματά μας.
Αυτό δεν είναι απαραίτητα πρόβλημα. Όλοι κάποιες φορές τρώμε για ευχαρίστηση ή παρηγοριά.
Η δυσκολία αρχίζει όταν το φαγητό γίνεται σχεδόν ο μοναδικός τρόπος να αντιμετωπίσουμε όσα μας πιέζουν.
Εδώ ακριβώς χρειάζεται να καταλάβουμε τη διαφορά.
Τα νέα φάρμακα μπορούν να μειώσουν την πείνα, να αυξήσουν τον κορεσμό και να περιορίσουν την έντονη επιθυμία για φαγητό. Υπάρχουν μάλιστα επιστημονικά δεδομένα που δείχνουν βελτίωση και σε ορισμένες μορφές συναισθηματικής κατανάλωσης τροφής.
Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι κάθε δυσκολία στη διατροφική μας συμπεριφορά εξαφανίζεται αυτόματα.
Μπορεί να χάσουμε κιλά χωρίς να αλλάξουμε συνήθειες;
Φυσικά και μπορεί να συμβεί.
Κάποιος μπορεί να χάσει σημαντικό βάρος επειδή πλέον δεν αισθάνεται την ίδια πείνα.
Αλλά μπορεί να συνεχίσει να παραλείπει γεύματα, να τρώει βιαστικά, να επιλέγει τρόφιμα χαμηλής θρεπτικής αξίας ή να μην καλύπτει τις ανάγκες του σε πρωτεΐνη και άλλα απαραίτητα θρεπτικά συστατικά. Και εδώ υπάρχει κάτι που συχνά ξεχνάμε.
Το να τρώμε λιγότερο δεν σημαίνει απαραίτητα ότι τρεφόμαστε καλύτερα.
Όταν η όρεξη μειώνεται σημαντικά, η ποιότητα της διατροφής αποκτά ακόμη μεγαλύτερη σημασία.
Χρειάζεται να εξασφαλίζουμε επαρκή θρέψη, να προστατεύουμε όσο γίνεται τη μυϊκή μας μάζα και να δημιουργούμε συνήθειες που μπορούν να λειτουργήσουν στην πραγματική καθημερινότητά μας.
Όχι μια ακόμη αυστηρή δίαιτα με απαγορεύσεις.
Αλλά μια διατροφή που μπορούμε να ακολουθούμε χωρίς να αισθανόμαστε ότι βρισκόμαστε διαρκώς σε περιορισμό.
Και αν κάποια στιγμή σταματήσει η θεραπεία;
Εδώ τα επιστημονικά δεδομένα μάς δείχνουν κάτι ιδιαίτερα ενδιαφέρον.
Στη μελέτη STEP 1, έναν χρόνο μετά τη διακοπή της σεμαγλουτίδης, οι συμμετέχοντες είχαν επαναπροσλάβει κατά μέσο όρο περίπου τα δύο τρίτα του βάρους που είχαν χάσει προηγουμένως.
Αυτό δεν σημαίνει ότι θα συμβεί σε όλους.
Ούτε ότι οι άνθρωποι αυτοί απέτυχαν να αλλάξουν τη συμπεριφορά τους.
Η παχυσαρκία είναι μια χρόνια νόσος, με ισχυρούς βιολογικούς μηχανισμούς που επηρεάζουν την πείνα, τον κορεσμό και τη ρύθμιση του σωματικού βάρους.
Γι’ αυτό και για αρκετούς ανθρώπους η φαρμακευτική θεραπεία μπορεί να χρειάζεται να συνεχιστεί μακροχρόνια, με ιατρική παρακολούθηση.
Αυτό που έχει σημασία είναι να μη θεωρούμε ότι η απώλεια βάρους από μόνη της λύνει κάθε δυσκολία.
Αν για χρόνια καταφεύγαμε στο φαγητό όταν αισθανόμασταν πίεση, αν είχαμε μάθει να λειτουργούμε με συνεχείς στερήσεις ή αν συνδέαμε την αξία μας με τα κιλά μας, αυτά είναι ζητήματα που αξίζει να δουλέψουμε ανεξάρτητα από το τι δείχνει η ζυγαριά.
Το φάρμακο και η διατροφική εκπαίδευση δεν είναι αντίπαλοι
Ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας, στις οδηγίες του για τα φάρμακα GLP-1 το 2025, αναγνωρίζει τη σημασία τους στην αντιμετώπιση της παχυσαρκίας, αλλά παράλληλα επισημαίνει την ανάγκη ολοκληρωμένης φροντίδας, που περιλαμβάνει διατροφή, σωματική δραστηριότητα και υποστήριξη από επαγγελματίες υγείας.
Αντίστοιχα, η κοινή επιστημονική τοποθέτηση των ευρωπαϊκών οργανισμών EASO, EFAD και ECPO το 2026 δίνει ιδιαίτερη σημασία τόσο στην επαρκή θρέψη όσο και στις ψυχολογικές αλλαγές που μπορεί να συνοδεύουν τη φαρμακευτική θεραπεία.
Στην πράξη, λοιπόν, χρειάζεται να αξιοποιήσουμε τη θεραπεία για να φροντίσουμε συνολικά την υγεία μας.
Να μάθουμε να οργανώνουμε τα γεύματά μας.
Να αναγνωρίζουμε καλύτερα τις ανάγκες του σώματός μας.
Να μπορούμε να απολαμβάνουμε ένα γεύμα χωρίς ενοχές.
Και όταν το φαγητό συνδέεται έντονα με το άγχος ή τη συναισθηματική μας κατάσταση, να αναζητούμε την κατάλληλη υποστήριξη.
Τελικά, τι έχει μεγαλύτερη σημασία;
Προσωπικά, θεωρώ ότι τα νέα φάρμακα αποτελούν μια πολύ σημαντική εξέλιξη στην αντιμετώπιση της παχυσαρκίας. Δεν υπάρχει λόγος να υποτιμούμε την αξία τους ή να θεωρούμε ότι όποιος τα χρησιμοποιεί επιλέγει τον εύκολο δρόμο.
Από την άλλη, δεν θα ήθελα να μετράμε την επιτυχία μιας θεραπείας αποκλειστικά από τα κιλά που χάθηκαν.
Με ενδιαφέρει εξίσου αν ο άνθρωπος τρέφεται σωστά, αν διατηρεί τη δύναμη και τη λειτουργικότητά του, αν αισθάνεται καλύτερα με το σώμα του και αν η καθημερινότητά του έχει γίνει πιο εύκολη.
Γιατί τελικά ο στόχος δεν είναι απλώς να τρώμε λιγότερο.
Είναι να μπορούμε να τρεφόμαστε καλύτερα και να έχουμε μια πιο υγιή σχέση με το φαγητό και τον εαυτό μας.
Και αυτό αξίζει να αποτελεί μέρος της θεραπείας, είτε χρησιμοποιούμε φάρμακα είτε όχι.
Βιβλιογραφία
- World Health Organization (WHO). (2025). WHO issues global guideline on the use of GLP-1 medicines in treating obesity.
https://www.who.int/news/item/01-12-2025-who-issues-global-guideline-on-the-use-of-glp-1-medicines-in-treating-obesity - Dobbie, L. J., et al. (2026). Nutritional, functional, and psychological considerations for incretin-based therapies in adults—an EASO, EFAD, and ECPO Consensus Statement. The Lancet Diabetes & Endocrinology, 14(9), 754–777.
https://doi.org/10.1016/S2213-8587(26)00122-1 - Wilding, J. P. H., et al. (2022). Weight regain and cardiometabolic effects after withdrawal of semaglutide: The STEP 1 trial extension. Diabetes, Obesity and Metabolism, 24(8), 1553–1564.
https://doi.org/10.1111/dom.14725 - Pierret, A. C. S., et al. (2025). Glucagon-like peptide 1 receptor agonists and mental health: A systematic review and meta-analysis. JAMA Psychiatry.
https://doi.org/10.1001/jamapsychiatry.2025.0679 - Dakin, C., Beaumont, J. D., & Hara, B. O. (2026). Influence of GLP-1-based pharmacotherapies on eating behavior, appetite, and energy intake in adults with overweight or obesity: A systematic review and meta-analysis. Obesity Reviews, e70245.
https://doi.org/10.1111/obr.70245
Νίκος Καφετζόπουλος, MSc
Κλινικός Διαιτολόγος – Διατροφολόγος
Nutribase | Γλυφάδα